Υπάρχουν άνθρωποι δύσκολοι που μοιάζουν με ένα σκοτεινό δωμάτιο, όσες φορές κι αν προσπάθησες να καταλάβεις κάποια πράγματα για αυτούς, δεν μπόρεσες! Ήταν κλειστή και σκοτεινή η ψυχή τους, δεν έκανες καν προσπάθεια γιατί την θεωρούσες χαμένο χρόνο! Έτσι είναι τα πράγματα! Ή μήπως δεν είναι έτσι;
Αυτός ο άνθρωπος δεν χαμογελάει
Αυτός ο άνθρωπος δεν αγαπάει
Αυτός ο άνθρωπος κοιτάζει μόνο τον εαυτό του
Αυτός ο άνθρωπος δεν θέλει να βγει από το σπίτι
Αυτός ο άνθρωπος κατακρίνει
Αυτός ο άνθρωπος συνεχώς γκρινιάζει
Αυτός ο άνθρωπος δεν ευχαριστιέται με τίποτα
Αυτός ο άνθρωπος φωνάζει και διαμαρτύρεται για όλα
Αυτός ο άνθρωπος δεν δίνει ποτέ του τίποτα
Αυτός ο άνθρωπος δεν καταδέχεται να του δώσεις τίποτα
Αυτός ο άνθρωπος δεν θέλει να βλέπει ανθρώπους
Πω πω τι σκληρό να βλέπεις τέτοιους ανθρώπους; Φέρνει απογοήτευση στο μυαλό μας όταν πρέπει τέτοιους ανθρώπους να τους έχουμε στη ζωή μας! Ακόμα μεγαλύτερη απογοήτευση φέρνει όταν πρέπει με αυτούς τους ανθρώπους να επικοινωνήσουμε! Το χειρότερο; Είναι όταν με αυτούς τους ανθρώπους είμαστε παντρεμένοι, έχουμε παιδιά και πρέπει να δώσουμε καλά παραδείγματα, να τους δώσουμε χαρά, να τα εξυπηρετήσουμε, να τα διαβάσουμε και το πιο δύσκολο; Να μας βλέπουν αγαπημένους…!
Σου φαίνεται εκτός πραγματικότητας, σου φαίνεται σαν να είναι μία ψεύτικη θεωρία, σου φαίνεται εντελώς ουτοπικό! Και βέβαια έχεις δίκιο! Και σου λέω πως έχεις δίκιο όχι επειδή αυτό θέλεις να ακούσεις, αλλά επειδή αυτό είναι η σκληρή πραγματικότητα!
Δεν έχω το φάρμακο που θεραπεύει τα πάντα, ούτε το μαχαίρι που κόβει το γόρδιο δεσμό, ακόμα περισσότερο δεν βρίσκομαι μέσα στο σπίτι σου για να σου δώσω συγκεκριμένες κατευθύνσεις, έχω όμως ένα μυστικό! Το έμαθα πάνω στην πράξη, το έζησα, το είδα να συμβαίνει και απλά θα σου το μεταφέρω με κάτι που άκουσα!
Ένας σοφός μου είπε μία μικρή ιστορία…
Στην άκρη ενός χωριού βρισκόταν ένα παλαιό σπίτι όπου μέσα ζούσε ένας άνθρωπος μοναχικός. Το σπίτι ήταν κλειδαμπαραμένο, δεν έμπαινε φως από πουθενά, δεν έμπαινε αέρας, είχε υγρασία, μα πάνω από όλα είχε μία απέραντη μοναξιά! Αυτός ο άνθρωπος ζουσε κάνοντας σκληρή οικονομία με κάποιες προμήθειες που είχε, έτρωγε πολύ σπάνια, τα φαγητά του ήταν χαλασμένα, μα αυτός δεν έπαιρνε την απόφαση να βγει από το σπίτι!
Ένα ανοιξιάτικο απόγευμα περνούσαν κάτι παιδιά απ έξω και μεταξύ τους έλεγαν πώς αυτό είναι “το σπίτι με τα φαντάσματα…” Όλοι το φοβόντουσαν και κανείς δεν πλησίαζε! Πάνω στον παρορμητισμό τους και στην αφέλεια τους προσπάθησαν να δουν τι έχει μέσα το σπίτι.. πλησίασαν στο παράθυρο και προσπάθησαν να το ανοίξουν.. καθώς έκαναν κάποιες απρόσεκτες κινήσεις το παράθυρο έσπασε… Τα παιδιά τρόμαξαν και αμέσως σκέφτηκαν να φύγουν… Όμως η περιέργεια τα κράτησε εκεί!
Ξαφνικά είδαν κάτι να κινείται μέσα στο σπίτι! Ένας άνθρωπος σκυθρωπός βγήκε στο παράθυρο… Μετα βίας μπορούσε να ανοίξει τα μάτια του και να αντικρίσει το φως, έβηχε δυνατά από την αρρώστια που του είχε προκαλέσει η υγρασία, η φωνή του δεν έβγαινε μιας και είχε να μιλήσει πολύ καιρό σε άνθρωπο.
Τα παιδιά τρομαγμένα τραβήχτηκαν προς τα πίσω.. αυτός έβλεπε το φως του ήλιου να τον αγγίζει και να τον ζεσταίνει, το οξυγόνο να μπαίνει στα πνευμόνια του, τους ήχους των πουλιών και των παιδιών να χαϊδεύουν τα αυτιά του, αμέσως το πρόσωπό του έλαμψε! Κανείς δεν τον είχε πλησιάσει για μήνες.. κανείς δεν είχε ενδιαφερθεί για αυτόν.. ήταν αγράμματος και ένιωθε μειονεκτικά να συνυπάρχει με τους υπόλοιπους ανθρώπους και αυτό τον έκανε να απομονωθεί!
Όμως όλα αυτά που ένιωσε, όταν συνέβη αυτό το ευχάριστο ατύχημα, ήταν μοναδικά! Είχε ξεχάσει πώς είναι το φως του ήλιου, είχε ξεχάσει πώς είναι ο καθαρός αέρας, είχε ξεχάσει πώς είναι η φωνές των πουλιών και των παιδιών, είχε ξεχάσει πώς είναι το άρωμα των λουλουδιών!
Έναν τέτοιο άνθρωπο όλοι έχουμε γνωρίσει, ίσως να τον έχουμε και μέσα στην οικογένειά μας! Μπορεί κοινωνικά να είναι αγράμματος, συναισθηματικά να είναι αμόρφωτος, επικοινωνιακά να είναι ανεπίδεκτος μαθήσεως, όμως, όπως όλοι οι άνθρωποι έχει και αυτός αισθήσεις!
Ο Θεός που μας δημιούργησε όλους με την ίδια Θεϊκή σοφία, μερικά πράγματα μας τα μετέδωσε από την ημέρα που γεννηθήκαμε, χωρίς να μας τα μάθει κάνεις, υπήρχαν μέσα μας πάντα! Αυτό το δωμάτιο που έχουμε μέσα μας, δεν πηγαίνει στο σχολείο, ούτε πηγαίνει φροντιστήριο, ούτε προπόνηση. Είναι αυτοδίδακτο πολλές φορές όμως ακαλλιέργητο! Αντιλαμβάνεται μόνο μία γλώσσα η οποία είναι σαν το παράθυρο, αν δεν μπορείς να επικοινωνήσεις πρέπει να το σπάσεις!
Πώς θα σπάσει αυτό το παράθυρο; Μόνο με ένα τρόπο: την αγάπη. Αυτή μπορεί να βάλει οξυγόνο μέσα στην ψυχή του ανθρώπου ακόμα κι αν δεν έχει αναπνεύσει ποτέ του, μπορεί να βάλει φως ακόμα κι αν ζει μια ζωή στα σκοτάδια, μπορεί να φέρει ζέστη και δροσιά ακόμα κι αν ασφυκτιά από την ημέρα που γεννήθηκε, μπορεί να ηχήσουν τα κελαηδίσματα των πουλιών, φωνές των παιδιών, το άρωμα των λουλουδιών ακόμα κι αν ζει μια ζωή στη μοναξιά!
Εσύ αγάπα, με λόγια, με έργα, με παράδειγμα, με προσευχή! Ο Θεός θα κάνει τα υπόλοιπα!
