Ένας νεαρός άντρας πήγε σε μια μεγάλη εταιρεία για συνέντευξη εργασίας. Ήταν άριστος φοιτητής, με εξαιρετικούς βαθμούς και μεγάλες φιλοδοξίες. Ο διευθυντής εντυπωσιάστηκε από το βιογραφικό του και πριν τελειώσει η συνέντευξη τον ρώτησε: «Ποιος πλήρωσε τις σπουδές σου;» Ο νεαρός χαμήλωσε λίγο το βλέμμα. «Η μητέρα μου.» «Και με τι ασχολείται;» «Πλένει ρούχα…» Ο διευθυντής παρατήρησε τότε τα χέρια του αγοριού. Ήταν απαλά, περιποιημένα, χωρίς σημάδια. «Έχεις βοηθήσει ποτέ τη μητέρα σου στη δουλειά;» «Ποτέ. Εκείνη ήθελε να διαβάζω μόνο.» Ο διευθυντής έμεινε για λίγο σιωπηλός και μετά είπε: «Θέλω σήμερα να πας σπίτι και να πλύνεις τα χέρια…

Μήπως κάποιες φορές κρίνει στους ανθρώπους; Μήπως κάποιες φορές δεν τους κρίνεις σωστά; Κάποιοι άνθρωποι μας αγαπούν αλλά φαίνεται το αντίθετο… Κάποιοι μας προστατεύουν αλλά δεν ξέρουν να μας το δώσουν να το καταλάβουμε…    … γιατί η δουλειά τους είναι να μας προστατεύουν και όχι να μας το δείχνουν!  

Κάποτε ένας ποιητής ζήτησε από τον ζωγράφο φίλο του να δημιουργήσει έναν πίνακα που να αποτυπώνει το αληθινό νόημα της ευτυχίας. Ο καλλιτέχνης ζωγράφισε μια οικογένεια που κοιμόταν γαλήνια πάνω σ’ ένα τριζάτο κρεβάτι. Το ένα πόδι του κρεβατιού ήταν σπασμένο και στηριζόταν πάνω σε δύο τούβλα. Η στέγη του μικρού, φθαρμένου σπιτιού έσταζε. Ακόμη κι ο σκύλος τους κοιμόταν ήσυχος δίπλα τους. Αυτός ο απλός πίνακας έγινε πασίγνωστος. Αν κοιτάξεις προσεκτικά αυτή την εικόνα, θα καταλάβεις τι είναι πραγματικά η ευτυχία.   Δεν είναι η απουσία προβλημάτων είναι η ικανότητα να ζεις με τις δυσκολίες και να βρίσκεις μέσα…

Υπάρχει και ένας πόνος από το αγκάθι της ψυχής… Και αυτό το αγκάθι πονάει πολύ, πονάει και όταν προσπαθείς να το βγάλεις οριστικά από πάνω σου! Έχεις νιώσει ποτέ το τρύπημα από ένα αγκάθι; Έχεις νιώσει πώς είναι να πονάς και να αιμορραγείς και σιγά-σιγά να αργοπεθαίνεις; Ξέρεις πόσο δυνατός είναι ο πόνος όταν προσπαθείς να ξεκαρφώσεις ένα αγκάθι; Όμως είναι λυτρωτικός! Άκου μία ιστορία: Μία μέρα στο σχολείο η Μαρία ζήλεψε και πήρε ένα κλαδί τριανταφυλλιάς και χτύπησε τη φίλη της τη Χριστίνα. Η Χριστίνα πόνεσε και έκλαψε, όμως η Μαρία  με μίσος απομακρύνθηκε.. Όταν πέρασε ο πόνος της…

Στην καφετέρια ενός αεροδρομίου, οι ταξιδιώτες περιμένουν την πτήση τους όταν κάποια στιγμή ακούγεται μια φωνή: “Το αεροπλάνο πέφτει!” Ήταν μία συνηθισμένη πτήση ρουτίνας, το αεροπλάνο μόλις είχε απογειωθεί. Οι επιβάτες όπως πάντα χειροκροτούν για την επιτυχημένη απογείωση! Λίγο αργότερα ακούγεται ένας θόρυβος… Ο πιλότος με συγκλονισμένη φωνή ανακοινώνει πως υπάρχει πρόβλημα στον αριστερό κινητήρα.. θα προσπαθήσουμε αναγκαστική προσγείωση μόνο με τον δεξιό κινητήρα. Τα γέλια και τα χειροκροτήματα, δίνουν τη θέση τους, στον πανικό και τις κραυγές αγωνίας.. “βοήθεια πέφτουμε… Θεέ μου, Παναγία μου… θα χαθούμε…” αυτές και πολλές άλλες κραυγές ακούγονταν από όλους τους επιβάτες… Ένας επιβάτης λίγο…

Ένας άντρας πήγε στον πατέρα του και του είπε: “Πατέρα, δεν αντέχω άλλο τη γυναίκα μου, θέλω να τη σκοτώσω, αλλά φοβάμαι ότι θα με καταλάβουν. Μπορείς να με βοηθήσεις;” Ο πατέρας απάντησε: “Ναι, μπορώ, αλλά υπάρχει ένα πρόβλημα…  Πρέπει να είσαι βέβαιος ότι κανείς δεν θα υποψιαστεί ότι ήσουν εσύ αυτός που την σκότωσε. Θα πρέπει να την προσέχεις, να είσαι ευγενικός, ευγνώμων, υπομονετικός, να την αγαπάς, να είσαι λιγότερο εγωιστής, να ακούς περισσότερο τα προβλήματά της…!!! Βλέπεις αυτό το δηλητήριο εδώ; Κάθε μέρα θα βάζεις λίγο στο φαγητό. Έτσι θα πεθάνει σιγά-σιγά.” Μετά από λίγες μέρες, ο γιος επιστρέφει…