Κάποτε, σε μια άκρη ενός εύφορου κάμπου, φύτρωσε μια ροδακινιά. Όλοι όσοι περνούσαν έλαγαν: “το δέντρο με τους πικρούς καρπούς”. Καθώς τα χρόνια περνούσαν, το δέντρο ψήλωσε, αλλά οι καρποί του ήταν πάντα μικροί, σκληροί και γεμάτοι πίκρα. Τα πουλιά δεν ζύγωναν και οι οδοιπόροι το προσπερνούσαν.
Το δέντρο ένιωθε ντροπή. «Γιατί είμαι έτσι;» αναρωτιόταν. Κοίταζε τα κλαδιά του και τα κατηγορούσε. «Εσείς φταίτε που δεν κρατάτε τον ήλιο!» φώναζε. Όμως ένας γέροντας σοφός, που περνούσε από εκεί, στάθηκε και το άκουσε.
«Μην μαλώνεις τα κλαδιά σου», του είπε μαλακά. «Όταν ένα δέντρο μαραίνεται ή βγάζει πικρούς καρπούς, φταίνε οι ρίζες. Το χώμα που σε μεγάλωσε ήταν ποτισμένο με φαρμάκι και οι πέτρες έπνιγαν τη δίψα σου. Οι ρίζες σου έμαθαν να επιβιώνουν στο σκοτάδι και την έλλειψη, κι αυτό έφτασε μέχρι τον καρπό σου».
Το δέντρο πόνεσε, αλλά ένιωσε μια ξαφνική ανακούφιση. Κατάλαβε πως η πίκρα του δεν ήταν από το παρόν του, αλλά από το παρελθόν του. Τότε ο γέροντας του είπε: «Το πρώτο βήμα είναι η συγχώρεση. Συγχώρεσε τη γη που δεν σε έθρεψε σωστά και τις ρίζες που έκαναν ό,τι μπορούσαν για να σε κρατήσουν όρθιο».
«Και μετά;» ρώτησε το δέντρο. «Θα μείνω για πάντα πικρό;»
«Εδώ είναι το θαύμα», απάντησε ο γέροντας. «Εσύ, σε αντίθεση με τα άλλα δέντρα, έχεις τη δύναμη της αλλαγής. Μπορείς να στείλεις τις ρίζες σου πιο βαθιά, να βρεις καθαρό νερό και να διώξεις τις πέτρες μία-μία. Χρειάζεται κόπος και χρόνος, αλλά ο καρπός σου μπορεί να γλυκάνει».
Το δέντρο έκλαψε και με τα δάκρυά του μαλάκωσε το χώμα. Σταμάτησε να μισεί τον εαυτό του και άρχισε να δουλεύει με το μέσα του. Χρόνο με τον χρόνο, οι ρίζες του άλλαξαν δρόμο, μπήκαν βαθιά, βρήκαν νέο χώμα καθαρό και η ροδακινιά έγινε το πιο γλυκό δέντρο του κάμπου.
Οι συνήθειες και τα αρνητικά μας στοιχεία είναι συχνά οι «πικροί καρποί» μιας δύσκολης ανατροφής. Αντί να αυτομαστιγωνόμαστε, ας συγχωρήσουμε τις «ρίζες» μας. Μόνο όταν καταλάβουμε το παρελθόν μας, αποκτάμε τη δύναμη να σκάψουμε βαθιά και να αλλάξουμε το μέλλον μας.
