Πολλά χρόνια πριν, ένα μικρό αγόρι επέστρεψε στο σπίτι του από το σχολείο ενώ κρατούσε στα χέρια του έναν σφραγισμένο φάκελο. Σαν να μετέφερε έναν πολύτιμο θησαυρό ή ένα βαρύ μυστικό. Πλησίασε τη μητέρα του στην κουζίνα και της τον παρέδωσε.
«Να το δώσεις στη μητέρα σου», μου είπε ο δάσκαλός μου.
Η γυναίκα άφησε τη δουλειά της, σκούπισε τα χέρια της στην ποδιά και άνοιξε το γράμμα προσεκτικά. Καθώς το διάβαζε, τα μάτια της γούρλωσαν καθώς διάβαζε τις χειρόγραφες γραμμές του δασκάλου. Το πρόσωπό της άρχισε να αλλάζει, τα χείλη της έτρεμαν και τα μάτια της γέμισαν δάκρυα που άρχισαν να κυλούν στο πρόσωπό της. Το παιδί, ανήσυχο, την κοιτούσε επίμονα και με μεγάλη αγωνία. «Τι λέει, μαμά;» ρώτησε ψιθυριστά.
Εκείνη, παίρνοντας μια βαθιά ανάσα σκούπισε τα δάκρυά της και σταθεροποιώντας τη φωνή της, τον κοίταξε στα μάτια και διάβασε δυνατά:
«Ο γιος σας είναι ιδιοφυία. Το σχολείο είναι πολύ λίγο γι’ αυτόν. Δεν διαθέτουμε αρκετούς πόρους και καλούς δασκάλους, για να τον εκπαιδεύσουμε. Παρακαλούμε διδάξτε τον εσείς».
Από εκείνη τη μέρα, η ζωή του μικρού αγοριού άλλαξε ριζικά. Η μητέρα του έγινε η δασκάλα του, ο μέντοράς του και ο μεγαλύτερος θαυμαστής του.
Του έμαθε να αμφισβητεί,
να πειραματίζεται
να αγωνίζεται
να αποζητά τις προκλήσεις
να οραματίζεται
και, πάνω απ’ όλα, να μην τα παρατάει ποτέ!Όσο δύσκολο κι αν φαινόταν το εμπόδιο.
Το σπίτι τους μετατράπηκε σε ένα μικρό εργαστήριο γνώσης.
Τα χρόνια πέρασαν γρήγορα. Το μικρό αγόρι μεγάλωσε και έγινε ένας άντρας με σπάνια εφευρετικότητα.
Η μητέρα του, που είχε σταθεί ο βράχος της ζωής του, έφυγε τελικά από τη ζωή, έχοντας προλάβει να δει τους πρώτους καρπούς των κόπων του.
Εκείνος, πλέον καταξιωμένος και ένας από τους πιο επιφανείς εφευρέτες της εποχής του, συνέχιζε να αλλάζει τον κόσμο με τις ιδέες του.
Μια μέρα, ενώ τακτοποιούσε την παλιά αποθήκη του πατρικού του σπιτιού, ανάμεσα σε σκονισμένα βιβλία και παλιά σημειωματάρια, βρήκε ένα κιτρινισμένο χαρτί, διπλωμένο στα τέσσερα. Το αναγνώρισε αμέσως. Ήταν το γράμμα που του είχε δώσει ο δάσκαλός του πριν από δεκαετίες.
Με ένα χαμόγελο νοσταλγίας, το άνοιξε για να ξαναδιαβάσει τα λόγια που του είχαν δώσει φτερά.
Όμως, καθώς διάβαζε, το χαμόγελο πάγωσε. Το κείμενο δεν έλεγε αυτό που θυμόταν. Το πραγματικό περιεχόμενο ήταν:
«Ο γιος σας είναι διανοητικά ανεπαρκής και δεν μπορούμε να του επιτρέψουμε να παρακολουθεί πλέον τα μαθήματα μας. Αποβάλλεται!»
Ο άντρας κατέρρευσε σε μια καρέκλα, με τα δάκρυα να τρέχουν πλέον ασταμάτητα.
Κατάλαβε πως όλη του η ζωή, όλη του η επιτυχία και η αυτοπεποίθηση, βασίζονταν σε ένα «ιερό ψέμα» που είχε πλάσει η μητέρα του για να τον σώσει.
Αυτός ο άντρας εκείνο το βράδυ, συγκλονισμένος, έγραψε στο ημερολόγιό του:
«Ήμουν ένα διανοητικά ανεπαρκές παιδί, το οποίο με τη βοήθεια της ηρωίδας μητέρας του έγινε ιδιοφυία του αιώνα».
από κάτω έγραψε το όνομά του:
Τόμας Έντισον
Η ιστορία αυτή δεν αφορά μόνο το παρελθόν, αλλά κάθε παιδί που σήμερα δυσκολεύεται να χωρέσει στα στενά θρανία ενός τυποποιημένου συστήματος.
Αν το παιδί σας δυσκολεύεται με τους βαθμούς, την ορθογραφία ή τους κανόνες της τάξης, να θυμάστε: Το σχολείο μετράει τη μνήμη και τη συμμόρφωση, αλλά η ζωή μετράει τη δημιουργικότητα, το πάθος και την ευφυΐα της ψυχής. Ένα παιδί που «δεν τα καταφέρνει» στα μαθήματα, μπορεί να είναι ένας μικρός εφευρέτης, ένας καλλιτέχνης, ένας ηγέτης ή ένας άνθρωπος με σπάνια συναισθηματική νοημοσύνη που απλώς περιμένει κάποιον να πιστέψει σε αυτόν. Μην αφήσετε κανέναν βαθμό και καμία διάγνωση να ορίσει το ταβάνι των ονείρων του.
Γίνετε εσείς η φωνή που θα του ψιθυρίζει «μπορείς», όταν ο κόσμος του λέει «δεν κάνεις». Γιατί στο τέλος, η δική σας πίστη είναι το μοναδικό καύσιμο που χρειάζεται για να φωτίσει, όπως ο Έντισον, ολόκληρη την ανθρωπότητα.
