Προσοχή, ακολουθεί κείμενο ακατάλληλο για άντρες χωρίς συναίσθημα και αγάπη προς τη γυναίκα!
Το τριαντάφυλλο και οι τρεις άνθρωποι
Σε έναν ήσυχο κήπο, ένα τριαντάφυλλο στεκόταν στο κέντρο του χώρου, όρθιο και φωτεινό. Ο πρώτος άνθρωπος που πέρασε δίπλα του στάθηκε για λίγο και το κοίταξε με δέος. Δεν το άγγιξε. Δεν χρειάστηκε να πλησιάσει περισσότερο. Η ομορφιά του ήταν αρκετή για να κάνει την καρδιά του να μαλακώσει.
Ο δεύτερος άνθρωπος πλησίασε διαφορετικά. Έσκυψε, παρατήρησε το χώμα, τα φύλλα, το πόσο ανάσα έπαιρναν οι ρίζες. Το θαύμασε, αλλά ένιωσε και την ανάγκη να το φροντίσει: λίγο νερό, λίγη προσοχή, μια μικρή κίνηση προστασίας για να συνεχίσει να ανθίζει ακόμη πιο όμορφα.
Ο τρίτος άνθρωπος όμως το είδε σαν αντικείμενο. Σαν κάτι που μπορούσε να πάρει για τον εαυτό του. Άπλωσε το χέρι απότομα να το κόψει, χωρίς σκέψη, χωρίς προσοχή. Και τότε τα αγκάθια έκαναν αυτό που κάνουν πάντα: τον πλήγωσαν. Όχι από κακία, αλλά από προστασία.
Και αυτή είναι η φύση του τριαντάφυλλου: δεν αντιδρά, δεν αλλάζει. Απλώς αντανακλά την πρόθεση αυτού που το πλησιάζει. Σε άλλους χαρίζει άρωμα, σε άλλους άνθος, και σε άλλους, αναπόφευκτα, αγκάθια.
Αν κοιτάξεις όμως πίσω από την εικόνα του λουλουδιού, θα δεις κάτι πιο βαθύ. Το τριαντάφυλλο είναι η γυναίκα.
Η γυναίκα που θαυμάζεται από κάποιον με σεβασμό, που ανθίζει στα χέρια αυτού που τη φροντίζει, και που αμύνεται όταν κάποιος προσπαθεί να την κόψει, να την ελέγξει, να την κάνει δική του χωρίς να την καταλάβει.
Γιατί η γυναίκα, όπως και το τριαντάφυλλο, δεν αλλάζει χαρακτήρα. Αλλάζει μόνο ο τρόπος που επιλέγεις να την πλησιάσεις. Και εκεί είναι που φαίνεται ποιος θα απολαύσει το άρωμά της και ποιος θα πληγωθεί από τα αγκάθια.
