Τα Χριστούγεννα εδώ δεν είναι γιορτή, είναι καθρέφτης. Είναι Χριστούγεννα … ευτυχισμένα;
Ένας καθρέφτης που δείχνει πιο έντονα: όσα λείπουν (αγάπη, σύνδεση, νόημα), όσα δεν έγιναν (όνειρα, σχέσεις, ζωές όπως τις φανταστήκαμε) και όσα προσποιούμαστε ότι νιώθουμε.
Τι εννοεί ο ποιητής;
Μία γιορτή με κοινωνική πίεση
Τα Χριστούγεννα, αντί να παρηγορούν, γίνονται: υπενθύμιση μοναξιάς, στιγμή σύγκρισης («οι άλλοι είναι ευτυχισμένοι, εγώ όχι»), υποχρέωση χαράς.
Όταν η κοινωνία απαιτεί χαμόγελο, ο πόνος βαθαίνει.
Ο Φοίβος ένας “αντι-ήρωας”, δεν χωράει στο εορταστικό αφήγημα, παρατηρεί τον κόσμο απ’ έξω, νιώθει ξένος ακόμα και στη δική του ζωή.
Εκπροσωπεί όλους όσοι δεν «ταιριάζουν» στην εικόνα της τέλειας γιορτής.
Μία νοσταλγία χωρίς λύτρωση
Υπάρχει μνήμη, παρελθόν, ίσως παιδικά Χριστούγεννα, αλλά χωρίς εξιδανίκευση.
Η νοσταλγία δεν σώζει, απλώς δείχνει την απόσταση ανάμεσα στο «τότε» και στο «τώρα».
Ένα κοινωνικό σχόλιο (χαμηλόφωνο αλλά αιχμηρό)
Ο Φοίβος δεν κατηγορεί ευθέως. Όμως μιλά για: αστική μοναξιά, συναισθηματική φτώχεια, ανθρώπους που ζουν «κανονικά» αλλά νιώθουν άδειοι.
Τα Χριστούγεννα είναι το σκηνικό όπου η αλήθεια δεν κρύβεται πια.
Συμπέρασμα;
Το τραγούδι λέει ότι τα Χριστούγεννα δεν είναι πάντα αγάπη και φως, μερικές φορές είναι απλώς η στιγμή που καταλαβαίνεις πόσο μόνος είσαι.
