Μια γριά κινέζα κουβαλούσε νερό με δύο στάμνες. Στο ένα χέρι ήταν μια καλή στάμνα και στο άλλο η ραγισμένη στάμνα. Η μία στάμνα είχε μια ρωγμή και στο τέλος της μακριάς διαδρομής από το ρυάκι στο σπίτι έφθανε μισοάδειο. Έτσι για δύο ολόκληρα χρόνια η γριά κουβαλούσε καθημερινά μόνο ενάμισι δοχείο νερό στο σπίτι της. Φυσικά το τέλειο δοχείο ένιωθε υπερήφανο που εκπλήρωνε απόλυτα και τέλεια το σκοπό για τον οποίο είχε κατασκευαστεί. Η ραγισμένη στάμνα όμως, ήταν δυστυχισμένη που μόλις και μετά βίας μετέφερε τα μισά από αυτά που έπρεπε και ένιωθε ντροπή για την ατέλεια της. Ύστερα…

Προσοχή, ακολουθεί κείμενο ακατάλληλο για άντρες χωρίς συναίσθημα και αγάπη προς τη γυναίκα! Το τριαντάφυλλο και οι τρεις άνθρωποι Σε έναν ήσυχο κήπο, ένα τριαντάφυλλο στεκόταν στο κέντρο του χώρου, όρθιο και φωτεινό. Ο πρώτος άνθρωπος που πέρασε δίπλα του στάθηκε για λίγο και το κοίταξε με δέος. Δεν το άγγιξε. Δεν χρειάστηκε να πλησιάσει περισσότερο. Η ομορφιά του ήταν αρκετή για να κάνει την καρδιά του να μαλακώσει. Ο δεύτερος άνθρωπος πλησίασε διαφορετικά. Έσκυψε, παρατήρησε το χώμα, τα φύλλα, το πόσο ανάσα έπαιρναν οι ρίζες. Το θαύμασε, αλλά ένιωσε και την ανάγκη να το φροντίσει: λίγο νερό, λίγη προσοχή,…