Κάποτε, σε μια άκρη ενός εύφορου κάμπου, φύτρωσε μια ροδακινιά. Όλοι όσοι περνούσαν έλαγαν: “το δέντρο με τους πικρούς καρπούς”. Καθώς τα χρόνια περνούσαν, το δέντρο ψήλωσε, αλλά οι καρποί του ήταν πάντα μικροί, σκληροί και γεμάτοι πίκρα. Τα πουλιά δεν ζύγωναν και οι οδοιπόροι το προσπερνούσαν. Το δέντρο ένιωθε ντροπή. «Γιατί είμαι έτσι;» αναρωτιόταν. Κοίταζε τα κλαδιά του και τα κατηγορούσε. «Εσείς φταίτε που δεν κρατάτε τον ήλιο!» φώναζε. Όμως ένας γέροντας σοφός, που περνούσε από εκεί, στάθηκε και το άκουσε. «Μην μαλώνεις τα κλαδιά σου», του είπε μαλακά. «Όταν ένα δέντρο μαραίνεται ή βγάζει πικρούς καρπούς, φταίνε οι…

Ένας πατέρας περπατούσε με το παιδί του χέρι χέρι: “Παιδί μου πρόσεχε που πατάς, ο δρόμος έχει κακοτοπιές”. Το παιδί του απάντησε: “Πατέρα εσύ να προσέχεις, ξεχνάς ότι εγώ ακολουθώ τα βήματά σου;” Μήπως κάθε φορά με στο παιδί μας να προσέχει αυτό απλά αντιγράφει εμάς; Κάθε φορά που του λέμε να διαβάζει, μήπως δεν μας έχει δει ποτέ να διαβάζουμε; Κάθε φορά που του λέμε να κοιμηθεί νωρίς, μήπως αυτό μας βλέπει να ξενυχτάμε στην τηλεόραση; Κάθε φορά που του λέμε να προσέχει το δρόμο, μήπως εμείς μπροστά του περανάμε με κόκκινο; Ο καλύτερος τρόπος για να διδάξει στο…

Μια γριά κινέζα κουβαλούσε νερό με δύο στάμνες. Στο ένα χέρι ήταν μια καλή στάμνα και στο άλλο η ραγισμένη στάμνα. Η μία στάμνα είχε μια ρωγμή και στο τέλος της μακριάς διαδρομής από το ρυάκι στο σπίτι έφθανε μισοάδειο. Έτσι για δύο ολόκληρα χρόνια η γριά κουβαλούσε καθημερινά μόνο ενάμισι δοχείο νερό στο σπίτι της. Φυσικά το τέλειο δοχείο ένιωθε υπερήφανο που εκπλήρωνε απόλυτα και τέλεια το σκοπό για τον οποίο είχε κατασκευαστεί. Η ραγισμένη στάμνα όμως, ήταν δυστυχισμένη που μόλις και μετά βίας μετέφερε τα μισά από αυτά που έπρεπε και ένιωθε ντροπή για την ατέλεια της. Ύστερα…

Προσοχή, ακολουθεί κείμενο ακατάλληλο για άντρες χωρίς συναίσθημα και αγάπη προς τη γυναίκα! Το τριαντάφυλλο και οι τρεις άνθρωποι Σε έναν ήσυχο κήπο, ένα τριαντάφυλλο στεκόταν στο κέντρο του χώρου, όρθιο και φωτεινό. Ο πρώτος άνθρωπος που πέρασε δίπλα του στάθηκε για λίγο και το κοίταξε με δέος. Δεν το άγγιξε. Δεν χρειάστηκε να πλησιάσει περισσότερο. Η ομορφιά του ήταν αρκετή για να κάνει την καρδιά του να μαλακώσει. Ο δεύτερος άνθρωπος πλησίασε διαφορετικά. Έσκυψε, παρατήρησε το χώμα, τα φύλλα, το πόσο ανάσα έπαιρναν οι ρίζες. Το θαύμασε, αλλά ένιωσε και την ανάγκη να το φροντίσει: λίγο νερό, λίγη προσοχή,…