Μια φορά κι έναν καιρό, ένα κουφό ποντίκι ζούσε σε ένα παλιό, πέτρινο κελάρι, μαζί με μια μεγάλη αποικία ποντικών. Το κελάρι ήταν γεμάτο θησαυρούς, αλλά ο πιο επικίνδυνος από όλους ήταν ένα τεράστιο ξύλινο βαρέλι που οι άνθρωποι είχαν αφήσει ανοιχτό, με φρέσκο γάλα. Μια νύχτα, καθώς το παιχνίδι και η αναζήτηση τροφής άναψαν, δύο ποντίκια γλίστρησαν από το χείλος και έπεσαν με έναν δυνατό παφλασμό μέσα στο βαρέλι με το γάλα. Αμέσως, τα υπόλοιπα ποντίκια μαζεύτηκαν γύρω από το στόμιο του βαρελιού. Κοιτούσαν κάτω με τρόμο. Οι τοίχοι του βαρελιού ήταν γλιστεροί, το γάλα βαθύ και η έξοδος…

Γνώριζες ότι η κρυμμένη αγάπη, είναι η πιο όμορφη και πιο σωστή μορφή, για την δείξεις στους άλλους; Στα παραμύθια: Το λιοντάρι και ο ποντικός Κάποτε, ένα λιοντάρι κοιμόταν βαθιά στο δάσος. Ένα μικρό ποντικάκι, παίζοντας, πέρασε κατά λάθος πάνω από το πρόσωπο του βασιλιά των ζώων, ξυπνώντας τον. Το λιοντάρι, θυμωμένο, άπλωσε την τεράστια πατούσα του και ετοιμάστηκε να το λιώσει. Το ποντικάκι άρχισε να παρακαλά: «Σε παρακαλώ, μεγαλοπρεπές λιοντάρι, χάρισέ μου τη ζωή! Αν με αφήσεις, υπόσχομαι πως κάποια μέρα θα σου το ανταποδώσω». Το λιοντάρι γέλασε με την ψυχή του. Η ιδέα ότι ένα τόσο δα πλάσμα…

Ένα ιατρικό δίλημμα έθεσε ένας καθηγητής Πανεπιστημίου… Σε μια κατάμεστη αίθουσα του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια, ένας καθηγητής Ιστορίας της Ιατρικής αποφάσισε να δώσει στους φοιτητές του ένα μάθημα που δεν θα ξεχνούσαν ποτέ. Δεν αφορούσε συμπτώματα ή διαγνώσεις, αλλά την ίδια την αξία της ανθρώπινης ζωής. Ο καθηγητής παρουσίασε το εξής περιστατικό: «Ένα ζευγάρι έχει ήδη αποκτήσει τέσσερα παιδιά κάτω από τραγικές συνθήκες. Ο πατέρας πάσχει από σύφιλη και η μητέρα από προχωρημένη φυματίωση. Η κληρονομικότητα έχει δείξει το πιο σκληρό της πρόσωπο: το πρώτο παιδί πέθανε στη γέννα, το δεύτερο γεννήθηκε τυφλό, το τρίτο κωφάλαλο και το τέταρτο πάσχει…

Πολλά χρόνια πριν, ένα μικρό αγόρι επέστρεψε στο σπίτι του από το σχολείο ενώ κρατούσε στα χέρια του έναν σφραγισμένο φάκελο. Σαν να μετέφερε έναν πολύτιμο θησαυρό ή ένα βαρύ μυστικό. Πλησίασε τη μητέρα του στην κουζίνα και της τον παρέδωσε. «Να το δώσεις στη μητέρα σου», μου είπε ο δάσκαλός μου. Η γυναίκα άφησε τη δουλειά της, σκούπισε τα χέρια της στην ποδιά και άνοιξε το γράμμα προσεκτικά. Καθώς το διάβαζε, τα μάτια της γούρλωσαν καθώς διάβαζε τις χειρόγραφες γραμμές του δασκάλου. Το πρόσωπό της άρχισε να αλλάζει, τα χείλη της έτρεμαν και τα μάτια της γέμισαν δάκρυα που…

Υπάρχουν άνθρωποι που θυμούνται τον κόσμο με λογική ..κι άλλοι που τον θυμούνται με συναισθήματα! Εκείνος ανήκει στους δεύτερους! Δεν μπορεί να κρατήσει εύκολα ημερομηνίες.. Οι μέρες δεν έχουν τίτλους. Είναι απλώς στιγμές που περνούν και αφήνουν ίχνη. Αφήνουν ίχνη στην καρδιά και όχι στο μυαλό! Συγκρατούν συναισθήματα και όχι ημερομηνίες.. Θυμόταν πώς ένιωθε όταν έμπαινε στην αίθουσα.. Θυμόταν πως μαλάκωνε ο κόσμος όταν έβλεπε το χαμόγελό της.. Θυμόταν πότε χρειαζόταν λόγια και πότε απλώς σιωπή.. Θυμόταν το βλέμμα που τον κοιτούσε.. Θυμόταν πόσα πράγματα του είχε πει με τη σιωπή της.. Θυμόταν όλα τα τραγούδια που του έγραφε και…

Μία φορά ένα παιδάκι είπε στο μπαμπά του: “Πόσο κάνει μία ώρα;” Όμως ο πατέρας δεν κατάλαβε την ερώτηση, και γι’ αυτό λοιπόν θα σου πω την ιστορία από την αρχή! Ένα παιδάκι ζούσε σε ένα όμορφο σπίτι με τους γονείς του! Επίσης είχε και έναν αδερφό! Ζούσαν όλοι ειρηνικά και αγαπημένα. Είχαν παιχνίδια και δεν τους έλειπε τίποτα. Οι γονείς του ήταν πλούσιοι άνθρωποι, με εργασίες που τους απέφεραν πολλα κέρδη! Τόσα πολλά που είχαν τρία αυτοκίνητα 2 εξοχικά και κάθε χρόνο πήγαιναν πανάκριβες διακοπές σε εξωτικά νησιά. Όμως το παιδί είχε ένα παράπονο που το κρατούσε μέσα του…

Κάποτε, σε μια άκρη ενός εύφορου κάμπου, φύτρωσε μια ροδακινιά. Όλοι όσοι περνούσαν έλαγαν: “το δέντρο με τους πικρούς καρπούς”. Καθώς τα χρόνια περνούσαν, το δέντρο ψήλωσε, αλλά οι καρποί του ήταν πάντα μικροί, σκληροί και γεμάτοι πίκρα. Τα πουλιά δεν ζύγωναν και οι οδοιπόροι το προσπερνούσαν. Το δέντρο ένιωθε ντροπή. «Γιατί είμαι έτσι;» αναρωτιόταν. Κοίταζε τα κλαδιά του και τα κατηγορούσε. «Εσείς φταίτε που δεν κρατάτε τον ήλιο!» φώναζε. Όμως ένας γέροντας σοφός, που περνούσε από εκεί, στάθηκε και το άκουσε. «Μην μαλώνεις τα κλαδιά σου», του είπε μαλακά. «Όταν ένα δέντρο μαραίνεται ή βγάζει πικρούς καρπούς, φταίνε οι…