Μια φορά κι έναν καιρό, ζούσε μια γυναίκα που είχε ένα παραμορφωμένο πρόσωπο. Το ένα μέρος του δέρματός της ήταν γεμάτο σημάδια από εγκαύματα. Οι άνθρωποι τη κοιτούσαν περίεργα στον δρόμο και πολλά παιδιά τρόμαζαν όταν την έβλεπαν. Εκείνη όμως δεν έδινε σημασία. Γιατί όλη της η ζωή ήταν ο μικρός της γιος. Τον μεγάλωνε μόνη της, δούλευε σκληρά και κάθε πρωί τον πήγαινε στο σχολείο με περηφάνια, κρατώντας τον από το χέρι. Το παιδί όμως μεγάλωνε και άρχισε να ντρέπεται. Οι συμμαθητές του τον κορόιδευαν: «Κοίτα τη μάνα σου…» «Τι έπαθε στο πρόσωπο;» «Πώς είναι έτσι;» Κάθε τέτοια λέξη…