Μια γριά κινέζα κουβαλούσε νερό με δύο στάμνες. Στο ένα χέρι ήταν μια καλή στάμνα και στο άλλο η ραγισμένη στάμνα. Η μία στάμνα είχε μια ρωγμή και στο τέλος της μακριάς διαδρομής από το ρυάκι στο σπίτι έφθανε μισοάδειο. Έτσι για δύο ολόκληρα χρόνια η γριά κουβαλούσε καθημερινά μόνο ενάμισι δοχείο νερό στο σπίτι της. Φυσικά το τέλειο δοχείο ένιωθε υπερήφανο που εκπλήρωνε απόλυτα και τέλεια το σκοπό για τον οποίο είχε κατασκευαστεί. Η ραγισμένη στάμνα όμως, ήταν δυστυχισμένη που μόλις και μετά βίας μετέφερε τα μισά από αυτά που έπρεπε και ένιωθε ντροπή για την ατέλεια της. Ύστερα…