Κάποτε, σε μια άκρη ενός εύφορου κάμπου, φύτρωσε μια ροδακινιά. Όλοι όσοι περνούσαν έλαγαν: “το δέντρο με τους πικρούς καρπούς”. Καθώς τα χρόνια περνούσαν, το δέντρο ψήλωσε, αλλά οι καρποί του ήταν πάντα μικροί, σκληροί και γεμάτοι πίκρα. Τα πουλιά δεν ζύγωναν και οι οδοιπόροι το προσπερνούσαν. Το δέντρο ένιωθε ντροπή. «Γιατί είμαι έτσι;» αναρωτιόταν. Κοίταζε τα κλαδιά του και τα κατηγορούσε. «Εσείς φταίτε που δεν κρατάτε τον ήλιο!» φώναζε. Όμως ένας γέροντας σοφός, που περνούσε από εκεί, στάθηκε και το άκουσε. «Μην μαλώνεις τα κλαδιά σου», του είπε μαλακά. «Όταν ένα δέντρο μαραίνεται ή βγάζει πικρούς καρπούς, φταίνε οι…