Μια φορά κι έναν καιρό, ένα κουφό ποντίκι ζούσε σε ένα παλιό, πέτρινο κελάρι, μαζί με μια μεγάλη αποικία ποντικών. Το κελάρι ήταν γεμάτο θησαυρούς, αλλά ο πιο επικίνδυνος από όλους ήταν ένα τεράστιο ξύλινο βαρέλι που οι άνθρωποι είχαν αφήσει ανοιχτό, με φρέσκο γάλα.
Μια νύχτα, καθώς το παιχνίδι και η αναζήτηση τροφής άναψαν, δύο ποντίκια γλίστρησαν από το χείλος και έπεσαν με έναν δυνατό παφλασμό μέσα στο βαρέλι με το γάλα.
Αμέσως, τα υπόλοιπα ποντίκια μαζεύτηκαν γύρω από το στόμιο του βαρελιού. Κοιτούσαν κάτω με τρόμο. Οι τοίχοι του βαρελιού ήταν γλιστεροί, το γάλα βαθύ και η έξοδος φαινόταν ακατόρθωτη.
«Είστε τελειωμένοι!» άρχισαν να φωνάζουν οι γηραιότεροι.
«Μην κουράζεστε άδικα!» ούρλιαζαν οι άλλοι από πάνω. «Δεν πρόκειται να βγείτε ποτέ. Αποδεχτείτε τη μοίρα σας και σταματήστε να παιδεύεστε. Είναι μάταιο!»
Το πρώτο ποντίκι άκουγε τις φωνές. Κοίταξε ψηλά, είδε τα απελπισμένα πρόσωπα των φίλων του και πίστεψε τα λόγια τους. «Έχουν δίκιο», σκέφτηκε με αναστεναγμό. «Γιατί να υποφέρω περισσότερο;». Άφησε τα πόδια του χαλαρά, έκλεισε τα μάτια και βυθίστηκε στη λευκή σιωπή.
Το δεύτερο ποντίκι, όμως, είχε μια ιδιαιτερότητα: ήταν κουφό.
Δεν άκουγε ούτε μια λέξη από όσα του φώναζαν. Έβλεπε μόνο τα ποντίκια από πάνω να χειρονομούν με πάθος, να σκύβουν πάνω από το βαρέλι και να κουνάνε τα χέρια τους. Στο δικό του μυαλό, οι φίλοι του είχαν στήσει μια μεγάλη γιορτή ενθάρρυνσης.
«Κοιτάξτε τους!» σκέφτηκε με ενθουσιασμό. «Με φωνάζουν! Μου λένε να μην τα παρατήσω! Πρέπει να προσπαθήσω κι άλλο για χάρη τους!».
Κι έτσι, άρχισε να χτυπάει τα πόδια του με μανία. Κολυμπούσε κυκλικά, ανακάτευε το γάλα με όλη τη δύναμη της ψυχής του, πιστεύοντας πως κάθε κίνηση τον έφερνε πιο κοντά στη νίκη που του υποσχόταν το πλήθος από πάνω.
Οι ώρες περνούσαν. Τα ποντίκια στο χείλος είχαν βραχνιάσει να του λένε να σταματήσει, αλλά εκείνο, βλέποντας την έντασή τους, πείσμωνε ακόμα περισσότερο. Κάποια στιγμή, συνέβη το θαύμα: το γάλα, από το ασταμάτητο χτύπημα, άρχισε να πήζει. Τα λιπαρά συγκεντρώθηκαν, η υφή άλλαξε και ξαφνικά, κάτω από τα κουρασμένα πόδια του ποντικού, σχηματίστηκε ένας σβώλος από φρέσκο τυρί.
Με μια τελευταία, ηρωική προσπάθεια, το ποντίκι πάτησε πάνω στο στέρεο τυρί, πήδηξε ψηλά και πιάστηκε από το ξύλινο χείλος. Όταν βγήκε έξω, τα άλλα ποντίκια το κοιτούσαν αποσβολωμένα.
«Πώς τα κατάφερες ενώ σου λέγαμε ότι είναι αδύνατον;» το ρώτησαν.
Εκείνο απλώς χαμογέλασε, μιας και δεν άκουσε τίποτα, τους ευχαρίστησε με ένα νεύμα για την «υποστήριξη» και χάθηκε στις σκιές του κελαριού.
Στη ζωή, οι δυσκολίες είναι το “γάλα” που απειλεί να μας πνίξει. Οι γύρω μας, συχνά από φόβο ή δική τους αδυναμία, θα μας φωνάζουν πως ο αγώνας μας είναι μάταιος. Το μυστικό της επιτυχίας δεν είναι μόνο η δύναμη των χεριών μας, αλλά η ικανότητά μας να γινόμαστε “κουφοί” στην απαισιοδοξία.
Όταν ο κόσμος σου λέει “όχι”, χρησιμοποίησε τη φωνή του ως ρυθμό για να χτυπάς τα πόδια σου πιο δυνατά. Στο τέλος, η επιμονή σου θα μετατρέψει το πρόβλημα σε στέρεο έδαφος για να πατήσεις και να βγεις στο φως.
Ζεις σε ένα σπίτι με προβλήματα; Οι “σειρήνες” σου φωνάζουν να τα παρατήσεις και να φύγεις; Η μάχη είναι εδώ, εσύ είσαι που θα επιμείνεις και θα προσπαθήσεις μέχρι τέλους! Όχι για να σου πουν μπράβο, όχι για να τους αποδείξεις ότι τα κατάφερες, αλλά για να κρατήσεις όρθιο το οικοδόμημα της οικογένειας που όταν καρποφορήσει θα γευτείς κι εσύ τους καρπούς του!
