Ένας άντρας πήγε στον πατέρα του και του είπε: “Πατέρα, δεν αντέχω άλλο τη γυναίκα μου, θέλω να τη σκοτώσω, αλλά φοβάμαι ότι θα με καταλάβουν. Μπορείς να με βοηθήσεις;”
Ο πατέρας απάντησε:
“Ναι, μπορώ, αλλά υπάρχει ένα πρόβλημα… Πρέπει να είσαι βέβαιος ότι κανείς δεν θα υποψιαστεί ότι ήσουν εσύ αυτός που την σκότωσε. Θα πρέπει να την προσέχεις, να είσαι ευγενικός, ευγνώμων, υπομονετικός, να την αγαπάς, να είσαι λιγότερο εγωιστής, να ακούς περισσότερο τα προβλήματά της…!!!
Βλέπεις αυτό το δηλητήριο εδώ; Κάθε μέρα θα βάζεις λίγο στο φαγητό. Έτσι θα πεθάνει σιγά-σιγά.”
Μετά από λίγες μέρες, ο γιος επιστρέφει στον πατέρα του και λέει:
“Δεν θέλω να πεθάνει πια η γυναίκα μου!
Συνειδητοποίησα ότι την αγαπώ. Και τώρα; Πώς μπορώ να σταματήσω αυτό που την δηλητηριάζει όλες αυτές τις μέρες;”
Του απαντάει ο πατέρας:
“Μην ανησυχείς! Αυτό που σου έδωσα ήταν σκόνη ρυζιού… Δεν θα πεθάνει, γιατί το δηλητήριο ήταν μέσα σου!”
Τόσο καιρό που ήθελες να τη σκοτώσεις, έβλεπες στο πρόσωπό της, την κακία που είχες μέσα σου! Αντανακλούσε σαν καθρέφτης!
Τώρα που έδειξες αγάπη αντανακλούσε η ψυχή της, τον καλό εαυτό σου!
Ότι δίνεις σου επιστρέφει!
Σε κάθε άνθρωπο που ζει δίπλα σου, βλέπεις τον εαυτό σου!
Ας μάθουμε πρώτα να κάνουμε ειρήνη με τον εαυτό μας, μόνο τότε θα είμαστε σε θέση να το κάνουμε και με τους άλλους.
Το αντίδοτο για το δηλητήριο που έχουμε μέσα μας, είναι η αγάπη, η συμπόνια, η συγχωρητικότητα!
