Μια φορά κι έναν καιρό, ζούσε μια γυναίκα που είχε ένα παραμορφωμένο πρόσωπο. Το ένα μέρος του δέρματός της ήταν γεμάτο σημάδια από εγκαύματα.
Οι άνθρωποι τη κοιτούσαν περίεργα στον δρόμο και πολλά παιδιά τρόμαζαν όταν την έβλεπαν.
Εκείνη όμως δεν έδινε σημασία.
Γιατί όλη της η ζωή ήταν ο μικρός της γιος.
Τον μεγάλωνε μόνη της, δούλευε σκληρά και κάθε πρωί τον πήγαινε στο σχολείο με περηφάνια, κρατώντας τον από το χέρι.
Το παιδί όμως μεγάλωνε και άρχισε να ντρέπεται.
Οι συμμαθητές του τον κορόιδευαν:
«Κοίτα τη μάνα σου…»
«Τι έπαθε στο πρόσωπο;»
«Πώς είναι έτσι;»
Κάθε τέτοια λέξη γινόταν μαχαίρι μέσα του.
Μια μέρα, μπροστά στους φίλους του, η μητέρα του πήγε να του δώσει το φαγητό που είχε ξεχάσει σπίτι.
Το αγόρι κοκκίνισε από ντροπή.
«Μη ξανάρθεις στο σχολείο μου!» της φώναξε.
«Με κάνεις ρεζίλι!»
Η γυναίκα κατέβασε αργά το βλέμμα.
Δεν απάντησε.
Μόνο έφυγε σιωπηλά.
Τα χρόνια πέρασαν.
Ο γιος μεγάλωσε, σπούδασε, έφτιαξε ζωή, οικογένεια, καριέρα.
Και σιγά σιγά απομακρύνθηκε από τη μητέρα του.
Σχεδόν την είχε διαγράψει από τη ζωή του.
Μια μέρα όμως, έλαβε ένα τηλεφώνημα.
Η μητέρα του είχε πεθάνει.
Γύρισε στο παλιό σπίτι περισσότερο από υποχρέωση παρά από θλίψη.
Το σπίτι ήταν μικρό και σχεδόν άδειο.
Πάνω στο τραπέζι υπήρχε μόνο ένα γράμμα με το όνομά του.
Με τρεμάμενα χέρια το άνοιξε.
Η μητέρα έγραφε:
«Παιδί μου,
συγγνώμη που σε έκανα να ντρέπεσαι τόσα χρόνια.
Όταν ήσουν μωρό, το σπίτι μας έπιασε φωτιά.
Εγώ μπήκα μέσα στις φλόγες για να σε σώσω.
Σε κράτησα στην αγκαλιά μου για να μη σε αγγίξει η φωτιά.
Εσύ σώθηκες.
Εγώ όχι.
Δεν μετάνιωσα ποτέ για το πρόσωπό μου.
Γιατί κάθε σημάδι πάνω του… ήταν η απόδειξη ότι το παιδί μου ζει.
Σ’ αγαπώ. Η μητέρα σου.»
Ο άντρας έμεινε ακίνητος.
Για πρώτη φορά μετά από χρόνια κατάλαβε την αλήθεια.
Το πρόσωπο που ντρεπόταν να κοιτάξει…
ήταν το πρόσωπο που είχε καεί για να συνεχίσει εκείνος να ζει.
Και τότε λύγισε.
Γιατί κάποιες φορές, οι πιο όμορφοι άνθρωποι στον κόσμο… είναι εκείνοι που θυσίασαν την ομορφιά τους για κάποιον που αγαπούσαν.
–
«Οι μητέρες δεν είναι όμορφες επειδή έχουν τέλειο πρόσωπο. Είναι όμορφες γιατί κουβαλούν επάνω τους τις θυσίες που έκαναν για τα παιδιά τους.
Και μερικές φορές, πίσω από ένα κουρασμένο ή πληγωμένο πρόσωπο, η ένα παραμορφωμένο σώμα από την εγκυμοσύνη…κρύβεται η μεγαλύτερη αγάπη που θα γνωρίσουμε ποτέ.»
