Μετά το πρώτο βήμα έρχεται το δεύτερο βήμα. Δεν κάνουμε άλματα όμως δε στεκόμαστε και ακίνητοι.
Κάθε αρχή θέλει απόφαση, κάθε απόφαση θέλει σταθερότητα και η σταθερότητα θέλει συνέπεια!
Αρχικά θα σου πω μία ιστορία για να καταλάβεις το δεύτερο βήμα:
Ο αετός, η αετίνα και το μικρό αετόπουλο
Στην άκρη ενός ψηλού γκρεμού, ένα ζευγάρι αετών μεγάλωνε το μικρό τους αετόπουλο.
Ήταν ακόμα αδύναμο και δεν ήξερε να πετά, μα κάθε μέρα κοιτούσε κάτω στο φαράγγι και γυάλιζαν τα μάτια του.
Ήθελε να δοκιμάσει τα φτερά του νωρίτερα απ’ όσο έπρεπε. Η αετίνα το κράταγε πίσω:
«Ακόμα δεν είσαι έτοιμο. Θα πέσεις.»
Ο αετός όμως, θέλοντας να το ενθαρρύνει, είπε μια μέρα:
«Άσε το να πάει λίγο στην άκρη, ίσως τα καταφέρει.»
Έτσι το αετόπουλο, ακούγοντας δύο διαφορετικές φωνές, πήρε θάρρος και πλησίασε το χείλος της φωλιάς περισσότερο απ’ όσο έπρεπε.
Στο μεταξύ ο άνεμος το άρπαξε και το παρέσυρε κι αν δεν έπεφταν και οι δύο γονείς πάνω του την τελευταία στιγμή, θα είχε χαθεί στο κενό…
Την επόμενη μέρα, ο αετός και η αετίνα στάθηκαν πλάι πλάι και μίλησαν με μία φωνή και το μικρό, μη έχοντας πια δύο επιλογές, έμαθε πως οι γονείς του βρίσκονται εκεί για να το μάθουν το σωστό και όχι το εύκολο…
Συνεπώς οι γονείς απέναντι στα παιδιά μπορεί μεταξύ τους να διαφωνούν ή να έχουν εκ διαμέτρου διαφορετικές απόψεις, όμως απέναντι στα παιδιά πρέπει να δείχνουν ενωμένοι!
Το δεύτερο βήμα λοιπόν είναι:
2. Ομόνοια
Ομόνοια σημαίνει όταν δύο άνθρωποι έχουν την ίδια νόηση, δηλαδή την ίδια σκέψη. Το γράφει και το λεξικό, διάβασέ το!
Ως αποτέλεσμα όταν ο ένας γονέας αποφασίζει να πάρει το μέρος του παιδιού εκτός του ότι μαθαίνει να διαλέγει το εύκολο και όχι το σωστό, παράλληλα αποδεικνύει μπροστά στο παιδί τη διαφωνία με τον άλλο γονέα του!
Ωστόσο το μεγαλύτερο έγκλημα που συμβαίνει απέναντι στο παιδί Δεν είναι ότι μπορεί να καταστραφεί κάνοντας το πιο εύκολο και όχι το πιο σωστό, αλλά είναι η απαξίωση στο πρόσωπο του γονέα του…
