Έφτιαξε έναν κόσμο για να ζήσω, ένα κόσμο που τον σχεδίασες μόνο και μόνο για να ζήσω μέσα του! Κι όλα αυτά για μένα!
Ήρθες στη γη, να ζήσεις όπως κι εγώ, όχι για να με νιώσεις πως πονώ, αλλά για να καταλάβω ότι με νιώθεις και πως πέρασες και εσύ τα ίδια!
Όμως επειδή η αγάπη σου είναι πέλαγος, έκανες πολύ περισσότερα, μου έδειξες πώς να αγαπώ, και όχι με τον εύκολο τρόπο! Αγάπη ήταν και τα θαύματα που έκανες, αλλά η ανώτερη αγάπη ήταν ο Σταυρός!
Ένας ποιητής γράφει:
“Ξέρω για να νιώσεις την αγάπηπρέπει να παραδοθείςπρέπει να τη ζήσεις να πεθάνειςκαι μετά να αναστηθείς”
Και τότε τι θα γίνει;
Να σκορπάω στη ζωή μου αγάπη κι αν δεν μου την ανταποδώσει κανείς;
Θα δίνω απεριόριστα ότι έχω μέσα μου κι έπειτα;
Αγαπώ τους φίλους μου, τους γονείς μου, τους συγγενείς μου, τους φτωχούς, τους πρόσφυγες, τους άστεγους…
Επίσης προσπαθώ να κάνω ελεημοσύνες. Όσο μπορώ και όποτε μπορώ.
Εσύ με δίδαξες να κάνω θυσίες. Προσπαθώ και θυσίες να κάνω. Θυσίασα τον αγαπημένο μου αγώνα, για να βοηθήσω έναν ηλικιωμένο.
Και σκέφτομαι: όλα αυτά γιατί;
Αφού μία μέρα όλοι θα πάμε στο χώμα…
Και που πήγε αυτός ο τέλειος κόσμος που έφτιαξες για μένα; Θα καταστραφεί, θα τελειώσει;
Τι; Υπάρχει και καλύτερο; Πόσο πιο καλύτερο από τον τέλειο κόσμο που δημιούργησες;
Αλήθεια, όταν ήμουν έμβρυο, δεν πίστευα πως υπάρχει καλύτερο περιβάλλον, από το να βρίσκομαι μέσα στην κοιλιά της μητέρας μου..
9 μήνες, για να ζήσω 50, 60, 80 χρόνια…
Και όταν βγήκα την κοιλιά της μητέρας μου, αντίκρισα ένα τέλειο κόσμο! Και εκεί που δεν πίστευα ότι υπάρχει κάτι καλύτερο, ήδη ζούσα το τέλειο!
Και τώρα κατέβηκες στη γη, όχι για να μου ακυρώσεις στον κόσμο που ζω, αλλά για να μου πεις ότι αυτό, είναι η πρόγευση αυτού που θα έρθει!
Και έχω ένα παράδοξο συναίσθημα.. και δίλημμα μαζί: να στεναχωρηθώ που θα φύγω από αυτόν τον κόσμο μια μέρα, ή να χαρώ που θα πάω σε έναν καλύτερο;
Ξέρω, αν είμαι κοντά σου από τώρα, θα ζω αιώνια κοντά σου! Κι αυτό είναι ο παράδεισος…
Μα τι είναι ο Παράδεισος; Ομορφότερη γη από αυτή; Μα ο Θεός την έφτιαξε κι αυτή, πώς γίνεται να μην την έφτιαξε τέλεια;
Δηλαδή υπάρχει και πιο τέλειο απ το ..τέλειο;
Ναι! Γιατί αυτή δεν είναι γη, είναι κατάσταση αιώνιας ευφορίας και χαράς!
Εδώ όλη μας τη ζωή πονάμε, κι αν έρθει μια χαρά που κρατάει λίγα λεπτά το γιορτάζουμε για μέρες… Αλήθεια πώς είναι να ζεις την αιώνια χαρά;
Είναι το αντίθετο από το να ζεις την αιώνια λύπη… Δηλαδή μακριά απ’ το Θεό…
Αντέχεται μια αιωνιότητα γεμάτη λύπη;
Αντέχεται μια αιωνιότητα χωρίς το Θεό;
Λίγα χρόνια ζούμε με έναν δύσκολο σύζυγο, με ένα ανάπηρο παιδί, με ένα γονέα κατάκοιτο, με μια χρόνια πάθηση που μας περιορίζει, με έναν χαμηλό μισθό…
…κι αντί να πούμε “Δόξα τω Θεώ” που τα παιδιά μας έχουν υγεία, που έχουμε να φάμε ένα πιάτο φαΐ, που ζούμε σε σπίτι και όχι στο δρόμο, γκρινιάζουμε και λέμε “γιατί σε εμένα αυτό”
Φαντάσου μια αιωνιότητα….
ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ… χωρίς τέλος… Ατελείωτη θλίψη…
Ενώ φαντάσου να πονέσεις εδώ στη Γη και εκεί να έχεις δίπλα σου το Θεό, που σε αγαπά, πού έφτιαξε αυτόν τον κόσμο για σένα και για μένα!
Να έχεις κοντά σου τους ανθρώπους που αγαπάς και σε αγαπούν! Τους συγγενείς σου, τους φίλους σου, αυτούς που ελέησες και σε ελέησαν! Αιώνια! Για πάντα! Χωρίς πόνο λύπη και στεναγμό!
Γι’αυτό λοιπόν Θεέ μου σταυρώθηκες…
Για να μου δείξεις ότι ακόμα και ο μεγαλύτερος πόνος στη ζωή, αξίζει για μια αιωνιότητα με το Θεό μας!
Με τη λογική μου το καταλαβαίνω, αλλά για να το νιώσω πρέπει να σε κοιτάξω στα μάτια! Στα μάτια που πόνεσαν για να ζήσω κι εγώ μαζί σου αιώνια!
“Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον με”
