Θυμάμαι εκείνο το βράδυ που έγραψα ένα μήνυμα. Σου είπα πως εγώ είμαι ένα φάρος στα δύσκολα της ζωής σου; Γι’αυτό είμαι εδώ τώρα! Δεν ήταν μεγάλο μήνυμα. Δεν ήταν ποιητικό. Δεν είχε στόχο να γίνει ιστορία. Ήταν απλώς μια ανάγκη να καθησυχάσω έναν άνθρωπο που φοβόταν ότι θα με χάσει. «Θα είμαι δίπλα σου», έγραψα. «Δεν θα με χάσεις. Όπως ο φάρος βοηθά στα δύσκολα». Και τότε, χωρίς να το πολυσκεφτώ, πρόσθεσα κάτι που μετά κατάλαβα πως έκρυβε μια μεγάλη αλήθεια: «Όμως αν πλησιάσεις πολύ, μπορεί να χτυπήσεις στα βράχια». Ο φάρος δεν είναι για να τον αγκαλιάσεις. Δεν…