Θυμάμαι εκείνο το βράδυ που έγραψα ένα μήνυμα. Σου είπα πως εγώ είμαι ένα φάρος στα δύσκολα της ζωής σου; Γι’αυτό είμαι εδώ τώρα!
Δεν ήταν μεγάλο μήνυμα. Δεν ήταν ποιητικό. Δεν είχε στόχο να γίνει ιστορία. Ήταν απλώς μια ανάγκη να καθησυχάσω έναν άνθρωπο που φοβόταν ότι θα με χάσει.
«Θα είμαι δίπλα σου», έγραψα.
«Δεν θα με χάσεις. Όπως ο φάρος βοηθά στα δύσκολα».
Και τότε, χωρίς να το πολυσκεφτώ, πρόσθεσα κάτι που μετά κατάλαβα πως έκρυβε μια μεγάλη αλήθεια:
«Όμως αν πλησιάσεις πολύ, μπορεί να χτυπήσεις στα βράχια».
Ο φάρος δεν είναι για να τον αγκαλιάσεις.
Δεν είναι για να δέσεις πάνω του.
Δεν είναι για να γίνει το κέντρο της ζωής σου.
Είναι εκεί για να σου δείχνει πού είναι τα βράχια.
Για να προστατεύει το καράβι της οικογένειάς σου.
Για να σου θυμίζει την κατεύθυνση όταν έχει ομίχλη.
Κάποιες φορές ο φάρος είναι ένας φίλος.
Κάποιες φορές είναι ένας πνευματικός.
Κάποιες φορές είναι ένας Άγιος στην προσευχή σου.
Αλλά πάντα, πίσω από κάθε φως, είναι ο Θεός.
Κι αυτό το κατάλαβα αργότερα.
Γιατί στη ζωή μας έχουμε την τάση να κρατιόμαστε από ανθρώπους με απόλυτο τρόπο. Να ζητάμε από αυτούς να μας σώσουν, να μας αλλάξουν τη μοίρα, να καλύψουν το κενό μας. Και όταν εκείνοι δεν αντέχουν το βάρος, θυμώνουμε. Απογοητευόμαστε. Νιώθουμε προδομένοι.
Μα ο άνθρωπος δεν είναι λιμάνι.
Είναι φάρος.
Το λιμάνι είναι ο Θεός.
Εκείνος ξέρει τι θέλεις.
Ξέρει και τι δεν θέλεις.
Ξέρει ακόμα και αυτό που φοβάσαι να παραδεχτείς.
Και περιμένει μόνο κάτι απλό, αλλά τόσο δύσκολο για εμάς:
Να Του ζητήσεις να γίνει το δικό Του θέλημα.
Όχι γιατί θέλει να σου πάρει τον έλεγχο.
Αλλά γιατί βλέπει την ψυχή σου καθαρή, πιο καθαρή απ’ όσο την έχεις δει εσύ.
Το δικό Του θέλημα είναι ανώτερο όχι επειδή είναι “ισχυρότερο”, αλλά επειδή κρύβει βαθειά μέσα του την απόλυτη αγάπη!
Κάποτε έγραψα επίσης:
«Ο Θεός θέλει μόνο ένα πράγμα: απόλυτη εμπιστοσύνη ότι θα σε βοηθήσει σίγουρα».
Το πίστευα τότε.
Το πιστεύω πιο πολύ τώρα.
Γιατί είδα πως πολλές φορές δεν αλλάζουν οι συνθήκες. Δεν αλλάζουν οι άνθρωποι. Δεν αλλάζει η δυσκολία.
Αλλά αλλάζει η παρουσία.
Μπορεί ο Θεός να στείλει έναν άνθρωπο, όπως έστειλε εμένα σε εκείνο το μήνυμα.
Μπορεί να στείλει μια κουβέντα.
Μια καθυστέρηση.
Μια ανατροπή.
Μια απώλεια που αργότερα αποδείχθηκε προστασία.
Κι αν δεν αλλάξει τίποτα εξωτερικά;
Τότε αλλάζει κάτι εσωτερικά.
Και όταν έχεις συντροφιά τον Θεό, δεν σημαίνει ότι όλα γίνονται εύκολα.
Σημαίνει ότι δεν τα περνάς μόνος.
Και η αληθινή ευτυχία δεν είναι η απουσία δυσκολίας.
Είναι η βεβαιότητα ότι μέσα στη δυσκολία υπάρχει Φως.
Αν σήμερα είσαι “δυσκολεμένος”, όπως λέμε απλά…
Μην ψάχνεις να αγκαλιάσεις τον φάρο.
Κοίτα το φως του.
Και κράτα το τιμόνι.
Το λιμάνι δεν φαίνεται πάντα από μακριά.
Αλλά υπάρχει.
Και Εκείνος δεν έχει χάσει ποτέ κανένα καράβι που Του εμπιστεύτηκε την πορεία του.
