Το όγδοο βήμα. Πολλά χρόνια πριν, σε ένα μικρό χωριό, υπήρχε “Το δέντρο που δεν άνθιζε” γιατί έτσι το είχε ονομάσει οι περαστικοί. Κάποτε ένας άντρας αποφάσισε να φυτέψει στον κήπο του ένα σπάνιο δέντρο.
Δεν ήταν ένα απλό δέντρο.
Λέγανε πως όποιος το φρόντιζε σωστά, θα του χάριζε σκιά, καρπούς και μια μοναδική αίσθηση γαλήνης που δεν μπορούσε να εξηγηθεί με λόγια!
Ο άντρας το φύτεψε με αγάπη.
Κάθε μέρα: το πότιζε,
το φρόντιζε,
του μιλούσε ακόμη καμιά φορά, σαν να ήταν ζωντανό πλάσμα που μπορούσε να τον ακούσει.
Όμως… το δέντρο δεν άνθιζε.
Πέρασαν μήνες.
Πέρασαν χρόνια.
Το δέντρο μεγάλωνε, αλλά ποτέ δεν έδινε καρπούς.
Τα φύλλα του ήταν θαμπά, και τα κλαδιά του έμοιαζαν κουρασμένα.
Ο άντρας απογοητεύτηκε.
«Ίσως δεν είμαι φτιαγμένος για αυτό», σκέφτηκε.
«Ίσως το δέντρο αυτό δεν είναι τελικά τόσο ξεχωριστό».
Μια μέρα, πέρασε από το χωριό ένας ηλικιωμένος ταξιδιώτης.
Στάθηκε μπροστά στο δέντρο, το κοίταξε προσεκτικά και χαμογέλασε ελαφρά.
«Το φροντίζεις πολύ», είπε στον άντρα.
«Κάνω ό,τι μπορώ», απάντησε εκείνος.
«Κι όμως… δεν ανθίζει κι ούτε καρπούς δίνει».
Ο γέροντας γονάτισε, έπιασε το χώμα γύρω από τον κορμό και άρχισε να το σκαλίζει με τα χέρια του.
Σε λίγα λεπτά, φάνηκε κάτι περίεργο.
Μικρές, λεπτές ρίζες, όχι από το δέντρο.
Ήταν από αγριόχορτα.
Αόρατα στην επιφάνεια, αλλά απλωμένα παντού κάτω από το χώμα.
Έπνιγαν τις ρίζες του δέντρου.
Του έκλεβαν το νερό.
Την τροφή.
Τη δύναμη.
Ο άντρας έμεινε σιωπηλός.
Δεν τα είχε δει ποτέ.
«Δεν είναι ότι το δέντρο σου δεν μπορεί να ανθίσει», είπε ο γέροντας ήρεμα.
«Είναι ότι δεν έχει χώρο να ζήσει».
Τις επόμενες μέρες, ο άντρας άρχισε να καθαρίζει το χώμα.
Έβγαλε ένα-ένα τα αγριόχορτα.
Ξερίζωσε ό,τι δεν ανήκε εκεί.
Ήταν δύσκολο.
Κάποια ήταν βαθιά ριζωμένα.
Κάποια έμοιαζαν αθώα.
Αλλά όλα έπρεπε να φύγουν.
Και τότε…
Το δέντρο άλλαξε.
Τα φύλλα του πρασίνισαν.
Τα κλαδιά του δυνάμωσαν.
Και μια μέρα, για πρώτη φορά…
άνθισε!
–
Αν ποτέ αναρωτηθείς ότι στη ζωή σου, ότι ο σύντροφός σου δεν είναι όπως τον είχες φανταστεί, δεν σου συμπεριφέρεται με τρυφερότητα και ρομαντισμό και ότι αλλιώς ήταν πριν τη συμβίωση και αλλιώς είναι τώρα ύστερα από πολλά χρόνια συμβίωσης, τότε η ιστορία αυτή ήταν για σένα!
Το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνουμε όλοι μας για να “σώσουμε τη σχέση μας” είναι η “καθαριότητα”… δηλαδή; Να βγάλουμε κάθε παράσιτο, κάθε εμπόδιο, κάθε εξωγενή παράγοντα, κάθε πειρασμό, κάθε τι που μας παίρνει το βλέμμα από το “σπίτι μας” και μας κάνει να κοιτάζουμε “έξω απ’ το παράθυρο”!
Αυτός ο παράγοντας δεν σημαίνει ότι είναι απαραίτητα κάποιο τρίτο πρόσωπο!
Μπορεί να είναι μία κακιά συνήθεια,
ένας εθισμός,
η αγάπη σε μία ομάδα,
μία δουλειά που μας απορροφά την ενέργεια,
μια συσκευή που μας κάνει να έχουμε στραμμένα τα μάτια μας πάνω σε αυτήν συνεχώς!
Όταν διώξεις όλα αυτά! Τότε θα κρίνεις το δέντρο! Αυτό που μιλήσαμε πιο πάνω… Τότε θα δούμε αν αυτό το δέντρο μπορεί να ανθίσει και να καρποφορήσει!
Αυτό όμως πρέπει να το κάνουμε νωρίς, γιατί αν περάσουν χρόνια τότε δεν θα δώσουμε στο “δέντρο” αυτό την ευκαιρία που του αξίζει. Θα μας μείνει μόνο το παράπονο να λέμε ότι: “10 χρόνια τώρα δεν έχει ανθίσει, κουράστηκα να το φροντίζω! Και να ανθίσει τώρα δε το θέλω εγώ, γιατί με κούρασε τόσα χρόνια, έσβησε αυτή η φλόγα που είχα μέσα μου”
Έτσι λοιπόν κάθε χρόνος που περνάει και το δέντρο μεγαλώνει με παράσιτα, δηλαδή η σχέση μας, επηρεάζεται από άλλους παράγοντες, αδικεί τον άνθρωπο μας!
Αυτό τον άνθρωπο που αγαπήσαμε, αυτόν που έφερε ξανά το χαμόγελο στα χείλη μας, και έκανε την καρδιά μας να χτυπά!
Τώρα αφού έκανες κάποιες σκέψεις, διάβασε ξανά την ιστορία!
