Μια μικρή ιστορία για τον θυμό που κρατάει δευτερόλεπτα, αλλά αφήνει σημάδια για μια ζωή
Υπάρχουν ιστορίες που δεν ξέρεις αν συνέβησαν πραγματικά ή αν γεννήθηκαν για να θυμίζουν στους ανθρώπους κάτι που ξεχνούν εύκολα. Κι όμως, όσο κι αν μοιάζουν απλές, μένουν χαραγμένες στη μνήμη σαν ουλές.
Αυτή είναι μία από αυτές.
Ήταν ένα ήσυχο απόγευμα. Ο πατέρας είχε μόλις αγοράσει το καινούριο του αυτοκίνητο. Το πρόσεχε σαν θησαυρό. Το έπλενε σχεδόν κάθε Κυριακή, σκούπιζε ακόμα και την παραμικρή σκόνη και δεν άφηνε κανέναν να το αγγίξει.
Για εκείνον δεν ήταν απλώς ένα αμάξι. Ήταν οι κόποι μιας ζωής. Οι ώρες δουλειάς. Οι θυσίες. Η περηφάνια του.
Το μικρό του κοριτσάκι, μόλις πέντε χρονών, τον παρακολουθούσε συχνά να το γυαλίζει με προσοχή. Τον έβλεπε να χαμογελά όταν το κοιτούσε και πίστευε πως αυτό το λαμπερό αυτοκίνητο ήταν κάτι μαγικό.
Εκείνο το απόγευμα, ο πατέρας μπήκε για λίγα λεπτά μέσα στο σπίτι. Όταν βγήκε ξανά έξω, πάγωσε.
Η μικρή στεκόταν δίπλα στο αυτοκίνητο κρατώντας μια πετρούλα. Και πάνω στη λαμπερή πόρτα είχαν ήδη εμφανιστεί βαθιές γρατσουνιές.
Ο άντρας ένιωσε το αίμα να ανεβαίνει στο κεφάλι του. Ο θυμός τον τύφλωσε. Δεν σκέφτηκε. Δεν ρώτησε. Δεν κατάλαβε.
Έτρεξε προς το παιδί ουρλιάζοντας. Της άρπαξε το χέρι και άρχισε να το χτυπά με μανία. Η μικρή έκλαιγε τρομαγμένη, χωρίς να καταλαβαίνει τι είχε κάνει.
Μόνο όταν εκείνη άφησε την πετρούλα και έπεσε κάτω από τον πόνο, ο πατέρας συνειδητοποίησε πόσο άσχημα την είχε χτυπήσει.
Το παιδί μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο. Το χέρι του είχε υποστεί σοβαρό τραυματισμό. Οι γιατροί προσπάθησαν να το σώσουν, όμως η ζημιά ήταν μεγάλη.
Ο πατέρας καθόταν έξω από το δωμάτιο συντετριμμένος. Για πρώτη φορά δεν τον ένοιαζε το αυτοκίνητο. Δεν τον ένοιαζαν τα χρήματα. Δεν τον ένοιαζε τίποτα.
Όταν το μικρό κορίτσι άνοιξε τα μάτια του, τον κοίταξε με αθωότητα.
«Μπαμπά… συγγνώμη για το αμάξι…» ψιθύρισε. «Θα ξαναγίνουν καλά τα χεράκια μου;»
Ο άντρας λύγισε. Δεν βρήκε δύναμη να απαντήσει.
Γύρισε σπίτι αργά το βράδυ. Σαν χαμένος. Πλησίασε το αυτοκίνητο που λίγες ώρες πριν θεωρούσε τόσο πολύτιμο. Κοίταξε τις γρατσουνιές με μάτια γεμάτα ενοχή.
Και τότε κατάλαβε.
Το παιδί δεν είχε χαράξει τυχαία το αυτοκίνητο. Δεν είχε κάνει ζημιά από κακία.
Με δυσκολία, μέσα στις άτσαλες γραμμές που είχε αφήσει η μικρή πετρούλα, μπορούσε πλέον να διαβάσει τη φράση:
«ΜΠΑΜΠΑ Σ’ ΑΓΑΠΩ»
Ο άντρας γονάτισε μπροστά στο αυτοκίνητο και ξέσπασε σε κλάματα.
Γιατί εκείνη τη στιγμή κατάλαβε κάτι που πολλοί άνθρωποι αργούν να μάθουν:
Τα αντικείμενα αντικαθίστανται. Οι γρατσουνιές βάφονται. Τα σπασμένα πράγματα φτιάχνονται.
Οι πληγές όμως που αφήνει ο θυμός πάνω σε μια παιδική ψυχή… μένουν για πάντα.
–
Υπάρχουν φορές που κι εσύ όταν έχεις γεμίσει από κούραση, η αντιστάσεις σου είναι μειωμένες, το μυαλό σου θολωμένο από τα προβλήματα, όλη σου οι έγνοια βρίσκεται στη διαβίωση και στα οικονομικά του σπιτιού και δεν αξιολογείς σωστά τις καταστάσεις;
Ένα σοφός λέει:
«Μην παίρνεις αποφάσεις όταν είσαι θυμωμένος.
Μην δίνεις υποσχέσεις όταν είσαι χαρούμενος.»
Πολλές φορές ο θυμός, ο φανατισμός, ο ενθουσιασμός, δεν μας επιτρέπουν να βάλουμε τα πράγματα στις σωστή ζυγαριά… Αλήθεια υπάρχουν φορές που έχεις κάνει μία σκληρή παρατήρηση για δύο λασπωμένα παπούτσια, χωρίς να ξέρεις ότι αυτά μπορεί να λασπώθηκαν επειδή πήγαν να σου κόψουν δύο λουλούδια;
